आमा !
म नजन्मिदै परेड खेलिरहन्थे
तिम्रो पेटमा लात हानिरहन्थे
तिमीले खान नपाएर
दूध नआउँदा
मैले भोकको रिसमा
तिम्रो बुबु तोकिदिन्थे
तिमी ऐया किन भन्थेनौ ?
तिमी काम गर्दा गर्दा थाकेर
बासी आँटो खान बस्दा
धेरै सताउँथे
कराउथे झगडा गरिदिन्थे
दिशा, पिसाब गरेर
तिम्रो काख भरीदिन्थे
तिमी घिन किन मान्थेनौ ?
म सानो हुँदा सोच्थे
आमाले किन चप्पल नलाको होला
आमाको फेर्ने लुगा किन नभाको होला
मलाई चाउचाउ मन परे जस्तै
आमालाई बासी आटो मन पर्छ होला
र त तेहि खाई रहन्छिन्
मेरो आमा लोभी छिन्
तेसैले त फाटेको लुगा लाइरहन्छिन
साच्चै आमा
अभाव बढ्दा पैसा राख्ने थैली रित्तिदा
म प्रतिको माया किन रित्तिएन ?
आमा
तिमी आफू जस्तो कहिलै थिएनौ
घरको काम नसकिँदा
सासु कराउथिन
निर्णय विपरित गरे
बाबाले चर्को हप्काउँथे
र पनि घर बिग्रीने डरले
आफू हुनुको अस्तित्व गुमाई गुमाई
तिमी किन चुप रहन्थेउ?
केही समय पर्ख है आमा
तिम्रो मुख हेर्न लाएक भएर
कुनै दिन सोध्न मन छ
तिमीलाई कस्तो लुगा मन पर्छ ?
कुन ठाउँ घुम्न जाने ?
कुन कुन खाना खाने ?
